Articles

ቅዱስ መንፈስም ከሌላኞቹ መናፍሥት ይለያል!

አባቶች ሲስቱስ?

የእግዚአብሔር ቤት ሠራተኛ ማገልገል የተገባው የአምላክ የልብ ሰው ሆኖ ይገኝ ዘንድ፣ ሊያገለግልም የሚወድ ቢኖር ዝቅ ብሎ የበላይነቱን ለመንፈስ ቅዱስ እንዲሰጥ የግድ ተብሏል፤ በእምነቱ መሥራች እና ባለ ራእይ ክርስቶስ፡፡

ወጣቱ ለአዲስ ነገር ያለውን ጥማት በማየት “ቅልብልብ፣ ለስሕተት አሠራር ክፍት፣ ለቋሚና ዘላቂ ነገር ራሱን የማይሰጥና ተለዋዋጭ” አድርጎ የማየት አዝማሚያ በየትኛውም የዓለም ክፍል ያለ ነው ብዬ አስባለሁ፡፡

ቅዱስ መንፈስም ከሌላኞቹ መናፍሥት ይለያል!

በ ዶ/ር አፈወርቅ ሀይሉ

© 2018  yekrstos.com - partakers of Christ

ቅዱስ መንፈስም ከሌላኞቹ መናፍሥት ይለያል! የእግዚአብሔር ቤት ሠራተኛ ማገልገል የተገባው የአምላክ የልብ ሰው ሆኖ ይገኝ ዘንድ፣ ሊያገለግልም የሚወድ ቢኖር ዝቅ ብሎ የበላይነቱን ለመንፈስ ቅዱስ እንዲሰጥ የግድ ተብሏል፤ በእምነቱ መሥራች እና ባለ ራእይ ክርስቶስ፡፡ በእንዲያ ባለ ወግ-ማዕረግም መንፈስ ቅዱስ ደግሞ ቤተ ክርስቲያንን መምራቱን፣ ማስተማሩን፣ መምከሩን፣ በቅዱሣን ዘንድ ኀይልንና ድንቅን ማድረጉን፣ ወንጌል ማሮጡን በብቸኝነት ይገራና ይመራ ዘንድ የቤቱ ደንብ ነው፡፡ ለዚህም ጌታ ኢየሱስ በትምህርቱ (ከሞት ከተነሣም በኋላ 40 ቀን ስለ እግዚአብሔር መንግሥት ሲያስተምራቸው) ለደቀ መዛሙርቱ ያሳሰባቸው ነገር ቢኖር የመንፈስ ቅዱስን ሙላት፣ ኀይል እንዲጠባበቁ እና እንዲቀበሉ ነው፡፡ በመሆኑም በዚህ በሰማይ ንኪት ዕቅድና ዓላማ የተሠራው ቅዱሱ ቤት ለእግዚአብሔር መንፈስ መገዛት እንጂ ሌላ አማራጭ አይኖረውም፤ ሊኖረውም አይገባም፡፡ ለእነዚያ ለቀድሞዎቹ ይህ ከሆነ የዛሬ አማኞች ከዚያ ሌላ ወይም በታች መጠበቅ የለባቸውም፡፡ ከተነገረው፣ ከተወሰነው፣ ከተሰጠው መንፈስ ቅዱስ “ሌላ ወይም የበታች” የሆነ መንፈስ ቤተክርስቲያንን አጋጥሟት አያውቅም ማለት ግን አይደለም፡፡ ለ“ሌላ እና በታች” ለሆነ ተሰጥታ አታውቅም አትበሉ፣ ዝንጉዎች አትሁኑ፡፡ ቤተ ክርስቲያን መንፈስ ዐልባ ሆና ኖራ አታውቅም አትበሉ፡፡ ሰዎች (ማለትም የሰው መንፈስ እና ኀይል) አወዛውዟት ያውቃል፤ ደግሞ ደጋግሞ፡፡ ሰው ብርቱው፣ ብርቱ ነኝ ባዩ የሰው ዐሳብ እና መንፈስ ከባለቤቱ ከእግዚአብሔርም ቤቱን ቀምቶ ያውቃል፤ ብዙ ጊዜ፡፡ ይህ አንዱ “ሌላ” ነው፡፡ በመንፈሣዊዉ ዓለም ሌላው አስፈሪ ክስተት ደግሞ የጨለማው መንፈስ የብርሃን መስሎ መቅረቡ እና ማገልገሉም ነው፡፡ እያልኩ ያለሁት ‹አንዱ መንፈስ ቅዱስ ከተገፋ፡- እንግዳውና “ሌላው” መንፈስ መስሎ እና ተመሳስሎ “እኔ ከቅዱሱ ነኝ” ሊል ይችላል› ነው፤ ድኩሙ የሰዉ መንፈስ፣ ወይም ባዕዱ እርኩስ፣ ወይም ‹ሌላ› መንፈስ ራሱ የሰራውን ይሠራና ‹ማነህ?› ቢባል “ከ/መንፈስ ቅዱስ ነኝ” ይላል ነው፡፡ እንግዲያውስ በደግም ቀን ሆነ በክፉው ጊዜያት ‹ክርስቶስን እና እዉነተኛ ትምህርቱን የሚገልጠው መንፈስ ቅዱስ በቤተ ክርስቲያን ዋነኛ ሊሆን ይገባል› ስንል በብዙ ምክንያቶች ነው ማለት ነው፡፡ አንድም፤ እንዳልኩት የእግዚአብሔር ቤት የመንፈስ ቅዱስ ብቸኛ ግዛት ሥር እንዲሆን ቀድሞውኑ ድንጋጌ ወጥቷልና ነው፡፡ አንድም፤ ዙሪያችን በብዙ እንቅስቃሴዎች የተሞላ በመሆኑ በተፈጥሮዉም ሆነ በመንፈሳዊው ዓለም ብቻችንን አይደለንምንና፤ በአንዱ መንፈስ ቅዱስ የማይገዛ ሕይወት፣ ትምህርት እና አገልግሎት ደግሞ ለሌሎች ብዙ መናፍሥቶች ጥቃት ስለሚጋለጥ ነው፡፡ ስለዚህም ነዉ “መናፍስት ከእግዚአብሔር እንደሆኑ” እና እንዳልሆኑ እንመረምር ዘንድ ቃሉ ግድ ያለን፡፡ የጨለማዉ የብርሓን በመምሰል አደነጋግሮ መስራት መቻሉን ቃሉ የነገረን፡፡ የመጀመሪያዎቹ አማኞች ቅዱስ መንፈስ ሲቀበሉ፣ በእርሱ ሲጠመቁ፣ ያንን ብርቱ ኀይል ሲቀበሉ ʻምን እንዲሆኑ፣ ምንስ ሊተገብርባቸው ነው?ʼ ለሚለው ጥያቄ ሰፊ ምላሽ ውስጥ በዚህ ልዩ ዕትም መጽሔት ከቀረቡት ጽሑፎች መሠረታዊ መልስ ማግኘት ትችላላችሁ ብዬ ተስፋ አደርጋለሁ፡፡ የዚህ ጽሑፍ ዐላማ “የመንፈስ ቅዱስ አብሮነት በቤተ ክርስቲያን ከሌለ፣ የሚገባውን ሥፍራ በቤተ ክርስቲያን ካልያዘ፣ አማኞች በሙላቱ ካልኖሩ ምን ይሆንባቸዋል?” የሚል መንደርደሪያ ላይ ከታሪክ አንጻር ጥቂት ማሳያዎችን ያቀርባል፤ “ከቅዱሱ ጋር መወገን ከሌሎች መንፈሶች ያርቃል” የሚል ማበረታቻም ያክላል፡፡ ቅዱስ መንፈስ ካልተገኘ . . . ለሌላው መዳረግ ከ13ኛው እስከ 16ኛው ክፍለ ዘመን ብዙ ምክንያቶች ሊደረደሩለት በሚችልበት ሁኔታ ቤተ ክርስቲያን ጉልበት ዐልባ ሆና (ግን ደግሞ ክንዱን ከዚህም ከዚያም የፈለገችበት) እና የትምህርት እና የሕይወት ንፅሕና ጉድለት የሞላባት (ግን ደግሞ መውጫ መንገድ ፍለጋ ብርቱ ጥረት ያሣየችበት) ዘመን ነበር፡፡ “ድውያንና በርኩሳን መናፍስት የተሠቃዩት” ይፈወሱ ነበር ቢለንም ስለ መጀመሪያዋ ቤተ ክርስቲያን የሚነግረን ቅዱስ መጽሐፍ፣ በዚያ አስቸጋሪ ዘመን የነበረችው ቤተ ክርስቲያን ውስጥ አጋንንት ያለባቸው ሰዎች አሉ፣ መንፈሱ ግን እንዲሁ በዋዛ አይወጣም፤ ድውያን ይሠቃያሉ ግን ቤተ ክርስቲያን ለፈውሱ ኀይል አልባ ነበረች፡፡ ይብሱኑ ከችግሮቹ መውጫ ቀዳዳ ብዙ ብልሃቶች የተበጃጁበት እና ለምእመናን የቀረበበት ዘመን ነበር፡፡ ነገሩ ‹ቅዱሱ አልረዳ ካለ፣ ሌላው ይረዳ የለምን?› ነው፡፡ እናም ቅጠል በጥሰው ፈጭተው ይሁን፣ “የአምላክ ስም” ተደጋግሞ የተጻፈበትን ወረቀት በማንበብ በማነብነብ፣ በማንበልበል ለተቸገረው ወገን መፍትሔ መስጠትን የመካከለኛው ክፍለ ዘመን ቤተ ክርስቲያን የተጋፈጠችው ጉዳይ ነበር፡፡ “የትኛው ነው የተፈጥሮ?”፣ “የትኛው ነው ከላይኛው?”፣ “የትኛውስ ነው ከሌላኛው?” የሚለውን ለመለየት የተጣረው ጥረት ልክ ይህ ነው አይባልም፡፡ ዋነኛው ተገዳዳሪ የነበረው ግን የላይኛውን ከሌላኛው (ከርኩሱ) መለየት መክበዱ ነበር፤ የዚህኛውን ከዚያኛው የመለየቱ አዳጋችነት ነበር፡፡ ፍራንሲስካዊው ካህን ጂሮላም አዞሊኒ በዚህ “የዚህኛው - የዚያኛው” ውጥረት ፊት ለፊት ከተጋፈጡት የቤተ ክርስቲያን አገልጋዮች ውስጥ አንዱ ነበር፡፡ አጋንንትን በማውጣት ብዙዎችን ይረዳል፡፡ አንድ ወቅት ግን ለአንድ ሕፃን “ቢጸልይ” መንፈሱ እምቢ አለ፡፡ ፈውስ ራቀ፣ መንፈሱ አልርቅ አለ፡፡ የሕፃኑ እናት አሳዘነችውና ካህኑ በአቅራቢያ ላለች አንዲት ጠንቋይ ደብዳቤ አስይዞ ላከ፡፡ ደብዳቤው፡- “ፈቅጄልሻለሁ፣ ከዚህ ሕፃን አጋንንት አስወጪ” ይላል፡፡ አሁን የምጽፍላችሁ በርግጥ ስለ ሆነ፣ ስለ ተፈጸመ ታሪክ ነው፡፡ በዚህ ድርጊቱ ተከሶ በዘመኑ ጠንቋይ አደና (Witch-hunt፣ ደግሞም Roman Inquisition ይባላል) ላይ በተሰማሩ የቤተ ክርስቲያኒቱ ወኪሎች ዘንድ ቀረበ፣ ስለ ጥፋቱ ተጠየቀ፡፡ አንድ ወቅት እርሱም ታማሚ እንደ ነበር ነገራቸው፤ ተቸግሮም አንዲት ጠንቋይ ጋር ሄደ፡፡ ጠንቋይቷ ግን የጠንቋይ አደናውን ፈርታ ለነፍሷ ብላ መጠንቆሏን ማቆሟን፣ ንስሓ መግባቷን ነገረችው፡፡ “ችግሬን ፍችልኝ፣ ከዚያ በኋላ እኔም እንደ ካህንነቴ ኀጢአትሽን እንድትናዘዥ አደርጋለሁ” አላት፡፡ የተደበቀው ወጣ ወይንም አወጣችዉ፣ መንፈሱም ሠራባት፡፡ ጂሮላምም፣ “ይህቺኑ መሣይ ጠንቋይ ሴት ጸልያልኝ ድኛለሁና ሕፃኑንም በጸሎቴ መርዳት ባልችል እንደማውቀውና እንደተገለጠልኝ ወደ ጠንቋይቷ ዘንድ መላኬ እውነት ነው” አለ፡፡ ቅጣቱንም ተቀበለ፡፡ ይህ ስለ አንድ ሰው ጉዳይ ነው፡፡ ትንሽ ሰፋ ላድርገው፡፡ በእርግጥ በዘመኑ የነበረችው ቤተ ክርስቲያን ጠንቋይ ሆኖ ያገኘችውን “ቅጣት” ነው በምትለው መንገድ ቀጣች፣ ንስሓ የገቡትን አንበረከከች፣ በጭካኔ ድርጊት ገደለች፣ አስወገደች፤ ወይም በማናዘዝ ለማስወገድ ጣረች፡፡ ችግሩ እንደ ጂሮላም ያሉት መብዛታቸው ነው፡፡ በጣሊያን አገር በሞዶና ግዛት ብቻ ከ1580 – 1600 ድረስ በጥንቆላ ሥራ እና ጠንቋይ በማማከር ተግባር ተጠርጥረው ጠንቋይ አደና (Witch-hunt) ኮሚቴ ፊት ከቀረቡት ውስጥ 20 ከመቶ የሚሆኑቱ የቤተ ክርስቲያን መሪ ካህናት (“ፓስተሮች”) እና በቤተ ክርስቲያን አጋንንትን በማስወጣት የሚታወቁ አጋንንት አውጪዎች (Exorcists) ነበሩበት፡፡ እነዚህ እንግዲህ ከዚያኛው ሠፈር ወደ እዚህኛዉ ቤት የተሻገሩ እና መንፈሱን ያሻገሩ ነበሩ፡፡ ከዒላማ ወጥተው በቤቱ ውስጥ ሊደላደሉ የሞከሩ፣ ከቅዱሱ ጋር መሆን ሲያቅታቸው ሌላውን የሾሙ ነበሩ፡፡ ጠቢባኑ (The Wise Ones) ከሌላው ወገን በሆነ መንፈስ የተመሩ፣ ከቅዱሱ ጋር ትውውቅ የሌላቸው ወደ ቤተ ክርስቲያን መግባታቸውን በዚያው ዘመን የነበረ ታሪክ ይዘግባል፡፡ ቤተ ክርስቲያን በጽኑ አልታገለችም አትበሉ፤ የቻለችውን ሞክራለች፡፡ ግን “ከዚያኛው” መንፈስ መገላገሉ ቀላል አልነበረም፤ ሰዎቹ የዋዛ አልሆኑም፡፡ ከሩቅ ዒላማ ከመሆን ወደ ቤተ ክርስቲያን ጠጋ አሉ፤ ወይም በቤቱ ውስጥ ያሉት ወደዚያኛው ጠጋ አሉና “ያኛውን” አቀረቡት፡፡ በአንዳንድ አካባቢዎች እነዚያ የቤተ ክርስቲያን አባልም ሆኑ፡፡ ዕድሜ ለታጋሽ ቄሶች እና አቅመ ቢስ ማኅበረ ምእመን ይሁን እንጂ እነኛዎቹ ለአገልግሎትም ጎንበስ ቀና አሉ፡፡ በሕዝቡም ዘንድ ጠቢባን (The Wise Ones) በመባል የሚታወቁ አጋንንት አውጪዎች እና በሽታ አባራሪዎች ተደርገው የክብር ቦታ ተሰጣቸው፡፡ ይህ የሆነው በቤተ ክርስቲያን ውስጥ ነው፡፡ በእንዲህ መሣይ መንገድ ከውጪ የሆነው መንፈስ በቤተ ክርስቲያን ውስጥ አገልግሎት ይሰጥ ዘንድ በሩ ወለል ተደርጎ ተከፈተ፡፡ በኢትዮጵያም ውስጥ በዚያው ተመሳሳይ ዘመን የሆነው ይህንኑ ይመስላል፡፡ ለካህናትና ለነገሥታቱ (በተለይ ለዐፄ ዘርዓ ያዕቆብ /1433-1468/) ያስቸገረው የምእመናኑ ጥዋት በቤተ ክርስቲያን ቅዳሴ፣ ከተሰዓት ጠንቋይ ቤት ማዘውተር ነበር፡፡ እናም ንጉሡ ከቤተ ክርስቲያን ጋር ሆኖ ፀረ ጠንቋይ አዋጅ አስነገረ፡፡ ቅጣቱም አስከፊ ነበር፡፡ የጠነቆለውም ሆነ ያስጠነቆለው ሰው አንገት ከላይ ተነሣ፣ በጭካኔ ሆዱ በጦር ተቀደደ፡፡ የጠፋዉ ጠፋ፤ የተረፈው ግን ቤተ ክርስቲያኒቷ ውስጥ ሰተት ብሎ ገባ፣ ወይም ከክርስቲያኑ ማኅበረ ሰብ ጋር የሩቅ ቅርብ ሆነ፡፡ በተለምዶ (በስህተትም) “ደብተራ” የሚባሉት ድልድይ ሆኑ፡፡ መተት ሲመትቱ፣ “በስመ አብ፣ ወወልድ፣ ወመንፈስ ቅዱስ አሐዱ አምላክ” ይላሉ፡፡ ይህ ለእነርሱ ትልቅ መልእክት ነበረው፡፡ ሕዝቡ ቀድሞውኑ በወጨበራ በተሠራለት ትምህርት “ሰይጣን በስመ አብ አይልም!” ይል ስለ ነበር “እኛም የእናንተው ነን” ለማለት፣ “ከሰይጣን ወገን አይደለንም” ለማለት፣ “የሰይጣን ብንሆን ʻበስመ አብ እንል ነበር ወይ?ʼ” ለማለት፣ ጨለማውን ብርሃን ለማስመሰል ነው፡፡ ከጥንቆላ ጽሑፍ ውስጥ፣ “በስሙ ለእግዚእነ ኢየሱስ ክርስቶስ” (በጌታ በኢየሱስ ስም) የሚል ብታነቡም አትደነቁ፡፡ ʻእንዴት የጌታን ስም ደፍሮ ጠራ፣ እንዴት ሆነለት?ʼ አትበሉ፡፡ ከዋና ባለቤቱ ከናዝሬቱ ኢየሱስ ጋር አይገናኝ እንጂ ለማነብነብማ ሲለው ሲጠራው የጉድ ነው፡፡ እናም ይህን የድግምትና የምትሓት እውቀታቸውን “የሰሎሞን አምላክ ጥበቡን ሰጠን” ቢሉም ያው “የማቀራረቢያው” ሸፍጥ፣ የአማኙን ልብ ማስከፈቻ ነው፡፡ ይህኮ ሰው በቅዱስ መንፈስ ካልተወረሰ ለዚያኛው መንፈስ መጋለጡም ግሩም ማሳያ ነው፡፡ “ጠቢባን”፣ “የሰሎሞንን ጥበብ የወረስን” ብለው ራሳቸውን ቢያቀረቡ ‹የሩቅ አይደለንም፣ የዚያኛው መንፈስ አልያዘንም› ለማለት ነው፤ በቅሰጣ ‹የቅዱሱ ነን› ለማለት ነው፡፡ እርኩሱ መንፈስ በእነርሱ ተጭኖ መጫኛ ቀጥ አድርጎ ያቆማልና፣ የተሰወረን ይገልጣልና፣ ድውይ ፈወስኩ ይላልና፣ ከበታቹ ያለውን መንፈስ አስወጣሁ ይላልና፣ ሀብት ያበዛልና፣ ለመካን ልጅ ይሰጣልና፣ የሞተዉን እና የሩቅ ዘመድ ስም በመጥራት ያስደንቃልና፣ የጠፋውን ዕቃ ያስገኛልና፣ ተኣምራትንና ድንቅን ያደርጋልና በዚህ ትንግርት ፊት ቆሞ “ከዚያኛው ነው” ለማለት አቅም ያሳጣል፡፡ “ጠንቋይ ነኝ” አይልም፤ “የሰሎሞን ጥበብ አለብኝ” ይላልና ያደናግራል፡፡ “ተቃዋሚያችሁ ነኝ” አይልም፤ “እቀፉኝ፣ ለእናንተ ከአምላክ ተሰጥቻለሁ” ይላልና ልብ ያሸፍታል፡፡ ክፉ ስውር አሳች ነው፡፡ በዚህ ጊዜ “የመለየት መንፈስ” ያስፈልጋል ዛሬም ስንቱ “ሰይጣን ኢየሱስ አይልም” ብሎ ቤቱን ወለል አድርጎ ለክፉው መንፈስ ሰጥቷል?! ከእዉነተኞቹ እየተመሳሰሉ አደባባይ የሞሉ አንዳንድ ሓሳዊያኑ አጋንንት አዉጪ ነን ባዮቹ እና ተንኮለኛ ሠራተኞች ከዚህም ከዚያም በቀዱት መናፍስት ጉልበት እና ትምህርት ስንቱን የዋህ እያተራመሱት ነዉ?! በርግጥ ግን ከቅዱሱ መንፈስ የራቀ ሕዝብ የዚያኛው መንፈስ መጫወቻ ቢሆን አይገርምም፡፡ ያኛው አመሳስሎ፣ ተመሳስሎ ይቀርባል፤ ቀርቦለታል፡፡ እውነት መስሎ፣ እውነት ተናጋሪ ሆኖ ይቀርባል፣ ቀርቧል፡፡ የ97 ብር ኖት ፎርጂድ ሆኖ ለምን እንደማይሠራ ታውቃላችሁ? ያንን የሚመስል እውነተኛ የብር ኖት ስለሌለ ነው፡፡ ቀጣፊው ቢሠራ 100 አድርጎ ነው፡፡ ታዲያ እንዴት ይለያል? በእውነተኛው ብር ኖት መሥፈርት! እውነተኛውን ጠንቅቆ ማወቅ ሐሰተኛውን ይገልጣል፡፡ ይኸው ነው! የጌታ የሆኑቱ፣ በመንፈስ ቅዱስ ያሉቱ ያኛውን አያጡትም፡፡ ቃሉ እውነተኛ መስፈርት ሲሆንልን ቅዱስ ቃሉን የሰጠ የመንፈስ ቅዱስ ሥራ ምን እንደ ሆነ እናውቃለን፡፡ በክቡሩ ቃል መንፈስ ቅዱስ በቤተ ክርስቲያንን ምን ሊያደርግ፣ በአማኞች ሕይወት ምን ሊሠራ እንደ ፈለገ ፍንትዉ ባለ ብርሃን እናያለን፡፡ ደግሞም ቤተ ክርስቲያን ዛሬ መለመን ያለባት የመለየት ጸጋን ነው፡፡ ይህ ጸጋ በመናፍስቶች መኻል ይለያል፤ የትኛው ከላይኛው፣ የትኛው ከምድሩ፣ የትኛውስ ከጥልቁ እንደ ሆነ ይገልጣል፡፡ በዚህ ዘመን ልመናዬ ለቤተ ክርስቲያን ይህ ጸጋ ይበዛ ዘንድ ነው፡፡ ይሰመርበት! የቤተ ክርስቲያን ትልቁ ሀብቷ እና ኀይሏ መንፈስ ቅዱስ ነው፡፡ የእርሱ ሥራ ደግሞ የጌታ ኢየሱስን ማዳን መግለጥ ነው፤ ኢየሱስን መሾም ነው፡፡ ከሽባው መፈወስ በኋላ “እኛን ለምን በመደነቅ ታዩናላችሁ” ያሉቱ ሐዋርያት ሊታይ የሚገባው ኢየሱስ ብቻ ስለሆነ ነው፡፡ ፈዋሹ እርሱ ስለሆነ! ትልቁ ሊገን የሚገባ፣ ʻተመልከቱትʼ መባል ያለበት፣ እሱ ጌታ ብቻ ነው፡፡ ግና ሰዉ በጌታ ቤት ዉሰጥ ገንኖ ስታዩ ልብ በሉ ይህ ወደ ‹ሌላኛዉ› መንደርደሪያዉ አንዱ ምልክት ነዉ፡፡ መንፈስ ቅዱስ ተኣምር እና ድንቃ ድንቅ ቢያደርግ ዬትኛዉንም “የእግዚአብሔር ሰው” ከፍ ሊያደርግ፣ “ባለ ልዩ ቅባት” ሰው ሊያወጣ ሠርቶ አያውቅም፡፡ እንዲያ “ሊሆን ይችላል” ያለዉ ተላላው አሣዛኙ ሕዝብ ነው፤ በሰዉ ጫማ ስር የተንበረከከ፤ ከቅዱሱ አምልጦ ለስዉ መንፈስ የገበረ፡፡ በዚህ ዘመን ቤተ ክርስቲያን በብርቱ የመንፈስ ቅዱስን ጉብኝት መፈለግ አለባት፡፡ መፈለግም ያለባት ‹ለሌላው› ተላልፋ እንዳትሰጥም ነው፡፡ በወንገርጋራ ትምህርት ተነድተን ሰይጣን “ኢየሱስ አይልም” “የኢየሱስን ስም መጥራት አይችልም” ያልነው ራሱ ሰይጣን ብዙዎችን አስታጥቆ ያሰርጋል፤ አስርጎአል፡፡ እዉነታዉ ይሔዉ ነዉ፡፡ የእኛኑ ቋንቋ የሚናገሩ፣ እኛው የምንሰብከውን የሚሰብኩ፣ በእኛው መሰብሰቢያ ውስጥ የሚያድሩ ‹የሌላኛው› መልዕክተኞች አየታዩ ነው፡፡ ያኔም በመካከለኛው ክፍለ ዘመን እንዲሁ ነበር፤ አሁን ደግሞ እጅግ ረቅቆ ብቅ ብሏል፡፡ እዚህም እዚያም፣ በየ“ክርስቲያን” ሳተላይት ቲቪው ጥንቆላ “በኢየሱስ ስም!” ሲደረግ በብዙዎቹ የዋሓን ተላላዎች ልብ ውስጥ ሠርጎ ገብቷል፡፡ እውነት ሲያንስ፣ ብርሃን ሲደክም ይህ እንደሆነ ታያላችሁ፡፡ ይህን ነውር መገልበጫው እና ጎርበጥባጣ መንገዱን ማስተካከያው፣ የጠፋብንን የደበዘዘብንን መልሰን ማግኘት ብቻ ነው፡- ክርስቶስን የሚሾም፣ የማዳን ሥራውን የሚያጎላ፣ የወንጌልን ውበት በሚያደምቅ መንፈስ ቅዱስ! ማጣቀሻ